Η «Πολυάννα»
της Έληνορ Πόρτερ (1868-1920)
αποτελεί μια διεισδυτική σπουδή πάνω στην εσωτερική δύναμη του ανθρώπου,
υπερβαίνοντας τα όρια ενός απλού παιδικού αναγνώσματος. Μέσα από το εμβληματικό
«παιχνίδι της χαράς», η Αμερικανίδα
συγγραφέας δεν προκρίνει μία αφελή άρνηση της πραγματικότητας, αλλά μία
συνειδητή ηθική στάση απέναντι στις αντιξοότητες του καθημερινού βίου. Η μικρή
Πολυάννα λειτουργεί ως καταλύτης αλλαγής στη συντηρητική και συναισθηματικά
καθηλωμένη κοινωνία που την υποδέχεται μετά τον θάνατο του πατέρα της,
αποδεικνύοντας ότι η αισιοδοξία μπορεί να αποτελέσει επαναστατική πράξη.
Η νουβέλα αναδεικνύει τη δύναμη της
ενσυναίσθησης και την ικανότητα του ανθρώπου να επαναπροσδιορίζει το νόημα της
απώλειας και του πόνου. Η Πόρτερ προβάλλει την ιδέα ότι η ευτυχία δεν είναι
ζήτημα τύχης, αλλά αποτέλεσμα πνευματικής άσκησης και εσωτερικής πειθαρχίας.
Πάντα υπάρχει κάτι καλό και ωφέλιμο σε κάθε δύσκολη ή σκοτεινή δοκιμασία. Η μεταμόρφωση
των μονόχνοτων και κατσουφιασμένων κατοίκων του χωριού σε γελαστές υπάρξεις
υπογραμμίζει τη διαπίστωση ότι η θετική ενατένιση του κόσμου έχει τη δύναμη να
σπάσει τα δεσμά του κυνισμού και της απομόνωσης, αποκαθιστώντας τους
κοινωνικούς δεσμούς.
Η σχέση της Θείας Πόλυ με την Πολυάννα
εξελίσσεται μέσα από τη συγκινητική διαδρομή που εκκινεί από την παγωμένη
απόσταση για να οδηγηθεί στη ζεστασιά της αγκαλιάς και της συμφιλίωσης.
Κλεισμένη σε πολυτελές σπίτι αλλά με μεγάλη μοναξιά, η Θεία Πόλυ, που έχει
επωμιστεί με νομική εντολή την κηδεμονία της μικρής, δυσκολεύεται να βιώσει
συναισθήματα χαράς και να συνδεθεί αληθινά με τους γύρω της. Ο αυθορμητισμός, η
έξαψη, ο ενθουσιασμός, η πληθωρική έκφραση των συναισθημάτων είναι στοιχεία που
διαταράσσουν την εσωστρεφή, γεμάτη αθέατα τραύματα, φύση της. Η παιδική
τρυφερότητα, η αστείρευτη και ανιδιοτελή αγάπη της Πολυάννας μαλακώνουν με τον
καιρό την πέτρινη καρδιά της Θείας. Κάθε χαμόγελο, κάθε ευγενική χειρονομία της
ανιψιάς γίνεται ένα απαλό χάδι που γκρεμίζει τα τείχη του κυνισμού, ξυπνά τη
ναρκωμένη στοργή και γεμίζει τη ζωή με αληθινό νόημα.
Πιστή στο πνεύμα της νουβέλας, η θεατρική
διασκευή της Κάρμεν Ρουγγέρη
διακρίνεται για την υψηλού επιπέδου παιδαγωγική της αξία καθώς λειτουργεί ως
βιωματικό μάθημα ανάπτυξης της συναισθηματικής νοημοσύνης. Για ακόμη μια φορά,
η βαρόνη του παιδικού θεάτρου πλάθει χαρακτήρες – σύμβολα που αγγίζουν και
διδάσκουν τους μικρούς θεατές. Η παράσταση προσκαλεί μικρούς και μεγάλους να
ανακαλύψουν το δικό τους «παιχνίδι της
χαράς» που θα τους οδηγήσει στον δρόμο της προσωπικής ευημερίας!
Η εύρυθμη και ευφάνταστη σκηνοθεσία που
συνυπογράφουν η Κάρμεν Ρουγγέρη με
την Χριστίνα Κουλουμπή, καταφέρνει
να εμφυσήσει στο κοινό την πεποίθηση ότι η καλοσύνη είναι επιλογή και η χαρά
μεταδοτική δύναμη.
Στο αποτέλεσμα συμβάλλουν δυναμικά τα
πολύχρωμα, καλαίσθητα κοστούμια της Χριστίνας
Κουλουμπή, οι ζωηρές χορογραφίες και οι καίριοι φωτισμοί του μετρ Πέτρου Γάλλια καθώς και η πρωτότυπη
μουσική μαζί με τις βίντεο προβολές του Αντώνη
Δελαπόρτα.
Αξίζει να επισημάνουμε και να σταθούμε
στην τρυφερότητα και την ευαισθησία που αποπνέουν οι στίχοι του αείμνηστου
κορυφαίου λυρικού καλλιτέχνη Ανδρέα
Κουλουμπή και της συντρόφου του Κάρμεν
Ρουγγέρη. Η διδασκαλία των υπέροχων τραγουδιών έγινε από την Ελένη Ζιώγα.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών ξεχωρίζουν για
τη ζεστασιά, την αμεσότητα και την ανεπιτήδευτη έκφραση, εστιάζοντας στη
θεραπευτική δύναμη της παιδικής αθωότητας. Η Κωνσταντίνα Λιναρδάτου ενσαρκώνει την Πολυάννα με φωτεινή ορμή και
μαζί με τη συγκρατημένη Θεία Πόλυ της Έλενας
Μιχαλάκη συγκροτούν ένα ξεχωριστό δίδυμο υποκριτικής που αποτυπώνει
ευθύβολα τους δύο εκ διαμέτρου αντίθετους χαρακτήρες.
Ως Κύριος Πέντλετον, ο Κώστας Ζωγραφόπουλος ερμηνεύει
εξελικτικά τον απρόσιτο άνδρα, που θα τολμήσει να αγαπήσει ξανά! Ο Χάρης Παπαδόπουλος υποδύεται με
ευελιξία τους ρόλους του Γιατρού Τομ και του Κηπουρού Τιμόθεου.
Η Ινώ
Πικιώνη (Νάνση) ανάγει την καλόκαρδη βοηθό σε πρότυπο ανιδιοτελούς φιλίας
και αλληλεγγύης, θυμίζοντάς μας πως η καλοσύνη κρύβεται στις πιο απλές
χειρονομίες και την προθυμία να σταθείς στο πλευρό του συνανθρώπου με ανοιχτή
καρδιά.
Επιτελικοί και με εκφραστικότητα στους
πολλαπλούς ρόλους τους, η Αναστασία
Αναγνωστοπούλου (Κυρία Σνόου, πωλήτρια, γριά που κουβαλά μπόγο, αρχηγός
φιλόπτωχων), ο Θανάσης Κορλός
(Τζίμη, Γαλατάς) και ο Νίκος Κύρτσος
(Φανοκόρος, Δάσκαλος, Γραφιάς).
Απόκοσμη γαλήνη και στοργή προσδίδει η
παρουσία του Χρήστου Κάλοου, που
εμφανίζεται μέσω βίντεο ως πατέρας της Πολυάννας. Η φωνή και το βλέμμα του
γεμίζουν τον χώρο. Η τρυφερή του καθοδήγηση υπενθυμίζει πως οι αγαπημένοι μας
άνθρωποι συνεχίζουν να μας φωτίζουν. Είναι η πνευματική μας πυξίδα και
παραμένουν αιώνιοι προστάτες της ψυχής μας…
.jpg)
